🍷 Jak Zrobić Projekt Do Drukarki 3D

Prawie jak nowy Wydruki 3D mogą się nie udać z różnych powodów, a jednym z najczęstszych jest odklejenie się wydruku od stołu w trakcie drukowania. W związku z tym zapewnienie właściwej przyczepności do podłoża ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego drukowania. Chociaż istnieje wiele sposobów, aby upewnić się, że części będą się trzymały, jedną z najłatwiejszych Jak chwalą się twórcy wydrukowany dom jest przyjazny środowisku, a zasilany jest ze źródeł energii odnawialnej. Dom będzie wykorzystywany podczas różnego rodzaju konferencji, targów i innych spotkań branży budowlanej jako prezentacja możliwości drzemiących w druku 3D. Za projekt odpowiedzialna jest firma Kamp C. Jest tak wiele maszyn opartych na tych silnikach, jak maszyny CNC, drukarki 3D, różne automaty itp. Ten projekt Arduino jest o tym, opisuje, jak można zbudować taką maszynę. Jest to maszyna do gięcia drutu, na której za pomocą silników krokowych możemy precyzyjnie zginać drut i wykonywać z niego różne kształty i kształty. Niezależnie od tego, czy chcesz powiększyć swój model, czy doprowadzić go do naturalnej wielkości 1: 1, możesz napotkać poważny problem: pole robocze Twojej drukarki 3D, może nie być wystarczająco duże. Nie jest to jednak powód do zmartwień, ponieważ nawet ogromne projekty można wykonać za pomocą standardowej desktopowej Drukarki te stają się użytecznym narzędziem w szkołach. Najlepsze jest to, że te drukarki są zaprojektowane przez dzieci i są one wykonane dla dzieci. Drukarki 3D wykorzystują koncepcję wytwarzania addytywnego. W tej metodzie projekt jest tworzony, a następnie jest drukowany przy użyciu materiałów, które są dostępne. Niskobudżetowe Drukarki 3D. Niskobudżetowe drukarki 3D oparte o technologię FDM należą do najpopularniejszych urządzeń wśród użytkowników na całym świecie. Mimo szeregu wad (zarówno drukarek 3D jak i technologii samej w sobie) mają dwie bezsprzeczne zalety: są relatywnie tanie oraz proste w obsłudze. W 2004 r. dr Adrian Bowyer, brytyjski inżynier i matematyk, wykładowca na Uniwersytecie w Bath, opracował projekt samopowiela-jącej się drukarki 3D RepRap. RepRap jest skrótem od angielskich Kiedy będziesz zadowolony, przejdź do “File>Export” i wybierz OBJ. (W następnym kroku przekształcimy go w plik STL). Obiekt jest niedrukowalny: Jest to pokazane przez czerwony prostokąt wokół obiektu. Kliknij przycisk naprawy w prawym dolnym rogu ekranu i poczekaj na zakończenie. Obiekt jest za mały: Przeciętna postać z gry Następnie projekt należy przystosować do wydruku 3D. W tym celu używany jest format plików STL. Dzięki temu drukarka wie, jak ma zbudować obiekt 3D. Taki plik wysyłamy do drukarki 3D. Zadaniem drukarki jest precyzyjne nałożenie na siebie kolejnych warstw materiału, tak aby utworzyć rzeczywisty przedmiot, zgodny z projektem. N6Uf3. W związku z wprowadzeniem do naszej oferty drukarek 3D, postanowiliśmy wypisać kilka porad na temat samego procesu tworzenia pod druk 3D. Tricki na przygotowanie modelu do druku 3D Obecnie druk 3D śmiało wkroczył nie tylko w świat prototypów i mechaniki, ale również świetnie sprawdza się w świecie cyfrowych artystów! Drukarki prężnie drukują figurki wydawnicze, również świetne perspektywy plasują się na rynku gier figurkowych i planszowych. Również artyści potrzebują prototypów, by móc sprawdzić jak wymysły ich wyobraźni prezentują się w rzeczywistości. Bardzo widoczne zwłaszcza na rynku zachodnim są ozdoby do różnego rodzaju restauracji, barów i wszelkiego rodzaju użytków publicznych. Coraz śmielej wykorzystywane są do tego wydruki 3D, w których potrzebne jest zawarcie duszy artysty. Chcesz wydrukować stworzoną przez siebie, swoją ulubioną postać? Nic nie stoi na przeszkodzie by to zrobić! Oto niektóre z zasad, które warto przestrzegać: Każda z naszych drukarek posiada dedykowane oprogramowanie, które jest w stanie przetworzyć formaty plików, oferowane przez nasze oprogramowanie z pakietu M&E. Zarówno Maya jak i 3ds Max obsługuje np. format STL, który z całą pewnością przetworzy np. program RayWare, czy Z-Suite lub inny program do drukarki 3D. Po wprowadzeniu modelu do owego programu, możemy zmodyfikować jeszcze wiele parametrów, wsporniki, umiejscowienie, ilość modeli, rodzaj materiału, czy wnętrze ma być puste w środku, czy wypełnione, rodzaj tego wypełnienia itd… Po modyfikacji modelu, program przekonwertuje go z formatu STL do g-code, który jest zakodowaną instrukcją tekstową dla drukarki, która zawiera każdą zmianę wykonaną w czasie i przestrzeni. Dzięki temu drukarka wie gdzie i kiedy przemieścić głowicę, lub który region basenu z żywicą naświetlić w danym momencie. O tym warto pamiętać! Parametry drukarki to nie wszystko, nie ważne jak bardzo zaawansowany sprzęt mielibyśmy do dyspozycji to bez znajomości paru dosyć istotnych zasad, często możemy się rozczarować rezultatami naszych wydruków. Oto kilka z nich: 1. Modele w świecie cyfrowym domyślnie są pusta skorupą, przede wszystkim ze względu na oszczędność mocy obliczeniowej. Jednak w realnym świecie wszystko ma swoją określoną grubość, nawet jeśli wynosi ona nie wiele więcej od grubości na poziomie cząsteczkowym. Jednak wciąż jest to grubość. Dlatego warto nadać naszemu projektowi określoną grubość ściany już w jego wczesnej fazie tworzenia, tak by drukarka miała informacje na temat drukowanych ścianek. Warto również dopasować grubość ściany do wielkości obiektu, zrobić to proporcjonalnie większy model- grubsza ściana. 2. Najprostszą metodą nadania grubości jest proste „extrude” w dół. Jednak podczas tej czynności niektóre elementy obiektu mogą zostać zniekształcone, jak np. rogi. 3. Trzeba je po prostu naprawić wszelkimi dostępnymi sposobami, tutaj zostało to naprawione narzędziem „merge„. 4. Warto też pamiętać aby nie tworzyć siatki ubogiej w szczegóły, w odróżnieniu od klasycznego modelowania dla druku 3D im gęstsza siatka tym dokładniej wydrukowane będą nasze modele. 5. Jednym z ostatnich kroków jest przebudowa siatki w taki sposób by zawierała możliwie jak najwięcej informacji, jednak oczywiście zachowując zdrowy rozsądek, by nie doprowadzić do „zapchania” pamięci. Jednak programy do druku 3D bardzo pozytywnie reagują na szczegółowe siatki, zwłaszcza tam gdzie występuje wiele krzywizn. Warto więc przed eksportem zagęścić siatkę. 6. Warto również zawczasu zapisać osobno obiekt przed zagęszczeniem, aby móc wprowadzić ewentualne poprawki. Źródło: Patryk Konieczny | PCC Polska W dobie popularności technologii addytywnych, coraz niższych cen prostych drukarek FDM (FFF), oraz szerokiej dostępności do obszernych darmowych baz modeli 3D takich jak czy u wielu amatorów tej technologii może pojawić się chęć stworzenia własnych modeli lub modyfikacji już istniejących tak by bardziej pasowały do ich przeznaczenia, oczekiwań lub gustu. Do stworzenia modelu 3D nie trzeba posiadać wysoce wyspecjalizowanego a co za tym idzie drogiego oprogramowania do modelowania. Można skorzystać z darmowych programów jakich jak blender lub sketchup online. Jednak wykonanie dobrego wizualnie modelu może nie być równoznaczne z modelem dostosowanym pod druk 3D. W poniższym artykule postaram się przedstawić jakimi zasadami należy się kierować podczas modelowania na potrzeby druku przestrzennego, dzięki czemu można uniknąć wielu błędów druku 3D a także oszczędzić czas i pieniądze. Zlecenie profesjonalnej firmie przystosowanie modelu do druku 3D w skrajnych przypadkach może pochłonąć więcej środków niż jego stworzenie. Czasem szybszym i łatwiejszym sposobem jest wykonanie modelu od zera na podstawie przesłanego modelu z błędami niż próba naprawiania istniejącego. Ogólne wymagania stawiane modelom przeznaczonym do druku 3D: Formatem używanym przez wszystkie slicery, czyli programy przygotowujące model 3D do druku 3D i przetwarzające go na program, który następnie wykonuje drukarka, jest format .STL. Zapisuje on model poprzez aproksymację jego ścian przy pomocy trójkątów. Nawet jeśli zapisanym kształtem jest kula w formacie .STL będzie ona składała się z wielu małych, płaskich trójkątów. Dokładność odwzorowania jest zależna od ilości i wielkości tych trójkątów. Jednak wraz ze wzrostem ich liczebności model zajmuje więcej miejsca a praca nad nim staje się wolniejsza z uwagi na wymaganą moc obliczeniową. Każdy z tych trójkątów ma dwie strony, wewnętrzną i zewnętrzną. Slicer rozpoznaje te strony dzięki czemu program wie gdzie jest wnętrze modelu, które należy wypełnić, a gdzie obszar zewnętrzny. orientacja ścianek modelu – pokazuje poprawną orientację normalnych (kolor bordowy skierowany do wnętrza modelu a kolor niebieski na zewnątrz) Dlatego też, każdy model projektowany pod druk 3D powinien być przede wszystkim zamkniętą, „szczelną”, pojedynczą bryłą. Kilka zamkniętych brył stykających się ścianami może spowodować, że wydrukowane obie bryły nie będą ze sobą połączone bądź krawędzie stykających się płaszczyzn będą posiadały widoczny ślad takiego połączenia i powierzchnia nie będzie jednolita. Model nie może posiadać dziur, czyli brakujący trójkątów, przez które widać wnętrze modelu. Taki model traktowany jest nie jako bryła lecz jak powierzchnia o zerowej grubości, czego oczywiście nie da się uzyskać. Problemem są także tzw. odwrócone normalne, pojawiają się one gdy część trójkątów w modeli .STL jest obrócona stroną wewnętrzną na zewnątrz i odwrotnie. Slicer nie jest w stanie zinterpretować gdzie jest środek modelu co może skutkować niepowodzeniem w druku. odwrócone normalne – miejscowe odwrócenie normalnych (kolor bordowy powinien być skierowany do wnętrza modelu) Podobny problem może się pojawić przy modelu, który zawiera przecinające się, bądź nakładające się na siebie ściany. Dobrze przygotowany model musi być wolny od wymienionych wyżej błędów. Jak unikać błędów geometrii? Najlepszym sposobem na pozbycie się błędów geometrii w modelu 3D jest ich unikanie podczas projektowania. Profesjonalne programy konstruktorskie niemal automatycznie zapobiegają powstawaniu takich błędów gdyż najczęściej pracują one już na modelach bryłowych. Darmowe programy nie posiadają takich „zabezpieczeń” i wymagają bardziej przemyślanej pracy. Zasada jest prosta: im bardziej skomplikowany i złożony model tym większa szansa na powstanie błędów geometrii. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo ich wystąpienia należy pracować na pojedynczych prymitywach (prostych podstawowych brył takich jak: sześcian, walec, sfera, torus itp.), które w trakcie modelowania, poprzez wyciąganie, skalowanie, deformowanie i inne operacje przerabia się na docelowe modele. W przypadku konieczności pracy na kilku bryłach należy je potem ze sobą połączyć przy pomocy operacji Boolowskich (CSG). Pozwala to uniknąć większości błędów podczas tworzenia modelu. Błędy mogą się także pojawiać podczas modyfikowania pobranych wcześniej modeli 3D z internetu. Edycja tych obiektów może doprowadzić do uzyskania przenikających się ścian lub dziur w modelu. Takie niepoprawności ciężko wychwycić gołym okiem, a powodują one poważne komplikacje przy druku. Sprawdzanie geometrii modelu: Do weryfikacji poprawności modelu wykorzystuje się specjalistyczne oprogramowanie, które automatycznie sprawdza czy model posiada błędy geometrii, naprawia je automatycznie lub wskazuje ich miejsce gdy automatyczna naprawa nie jest możliwa. Niestety nie są one darmowe w swoich pełnych wersjach. Jednak warte są swojej ceny. Oprócz naprawy błędów i weryfikacji geometrii umożliwiają min. wygładzenie powierzchni poprzez zagęszczenie siatki trójkątów, lub zmniejszenie „wagi” pliku poprzez zastąpienie wielu trójkątów, leżących na płaszczyźnie, jednym. Ponadto umożliwiają one wykonanie tzw. shell’a, czyli opróżnienia modelu zostawiając jednakową grubość ścianki w całym modelu a sam model pusty w środku, jest to zalecane przy niektórych technologiach druku w celu oszczędności materiału. Część programów posiada moduły umożliwiające przygotowanie pliku pod druk 3D tak jak slicery. Proste programy do modelowania 3D także mogą posiadać pewne funkcje naprawiające błędy geometrii, zwykle są to narzędzia do łatania dziur i usuwania nakładających się ścian, jednak algorytmy te działają w dość ograniczonym zakresie i nie radzą sobie z poważniejszymi błędami. Same slicery także mogą posiadać bardzo proste moduły weryfikacji bryły. Sprawdzają i naprawiają one zazwyczaj jedynie problem z odwróconymi normalnymi i to jedynie w mało skomplikowanych przypadkach. Dlatego też należy dokładnie sprawdzać podgląd wydruku przed puszczeniem pliku na drukarce. 1. Model z brakującymi trójkątami siaki, model jest traktowany jako powierzchnia2. próba interpretacji uszkodzonego modelu przez slicer i uszkodzona powierzchnia w podglądzie Model 3D przygotowany zgodnie z wytycznymi i spełniający wszystkie wymagania spowoduje, że wydruk 3D będzie tańszy zarówno ze względu na mniejsze zużycie materiału (podwójne ściany mogą niepotrzebnie zwiększać powierzchnię modelu) ale również przez brak konieczności późniejszej pracy nad naprawą modelu. Poprawnie przygotowany model to także lepsza, jednolita powierzchnia modelu, co poprawia walory estetyczne wydruku a także zwiększa jego wytrzymałość mechaniczną. Dlaczego?Druk 3d coraz bardziej wkracza w każdy niemal obszar życia codziennego. Od tworzenia przedmiotów użytkowych przez wyroby medyczne po przemysł kosmiczny. Chcielibyśmy podczas planowanych warsztatów wprowadzić uczestników w świat modelowania oraz drukowania przedmiotów na drukarce 3d przy użyciu technologii FDM (nakładania kolejnych warstw roztopionego filamentu).Chcielibyśmy podczas warsztatów zaprezentować uczestnikom i uczestniczkom jak można wykorzystać tą metodę w życiu codziennym (np. naprawa sprzętu przez wydrukowanie uszkodzonego elementu) lub jako dziedzinę sztuki (projektowanie figurek czy rzeźb).Podczas zajęć zaprojektujemy oraz wydrukujemy autorską podstawkę pod telefon dostosowaną do potrzeb każdego z uczestników, którą uczestnik warsztatu będzie mógł zabrać ze sobą po zakończonym i uczestniczki warsztatu zyskają praktyczną wiedzę z zakresu projektowania oraz druku 3d wystarczającą do rozpoczęcia samodzielnej warsztatu jest wprowadzenie do modelowania 3d oraz podstaw druku 3d z użyciem popularnych urządzeń dostępnych na zaprezentować następujące tematy: do modelowania oraz podstawowe szkolenie z obsługi programu do modelowania 3d własnego modelu 3d przedmiotu użytkowego - podstawka pod telefon komórkowy z możliwością zamontowania bezpośrednio na modelu oraz eksport do właściwego formatu oraz podstawowe szkolenie z programu Cura-slicer do tworzenia plików używanych przez większość drukarek 3d (g-code) pliku z modelem do wydrukowania na drukarce modeli zaprojektowanych przez do druku 3d z opisem urządzeń dostępnych na warsztatach (opis metod druku oraz typów urządzeń, sposobów konserwacji oraz zastosowanych rozwiązań technologicznych)Jak?Prowadzone zajęcia zdecydowaliśmy się podzielić na bloki użyć ogólnie dostępnego oprogramowania (wymóg jego zainstalowania na własnym laptopie przed warsztatami):Fusion 360 - posiada darmową licencję dla hobbystów ( - program do generowania plików g-code z modeli 3d (na przykład plików stl) - darmowe oprogramowanie ( warsztatów chcemy zaprezentować różne modele drukarek wraz z ich zaletami i wadami:Prusa i3 mk3s MMU2 - najnowszy model jednej z najpopularniejszych drukarek 3d na rynkuEnder 3 pro - najpopularniejszy model budżetowej drukarki Prusa i3 mk2 - drukarka zbudowana samodzielniezortax m200 ( prowadzone będą przez dwóch trenerów, którzy będą również pomagać w razie jest własny laptop oraz kogo?To wydarzenie adresowane jest do osób, które nie posiadają doświadczenia w modelowaniu oraz drukowaniu 3d. Zapraszamy wszystkie osobyIle?Wydarzenie jest darmowe i organizowane jest dla grupy 10 Pałysiewicz - do niedawna członek HackerSpace Trójmiasto ( gdzie zajmował się budową i utrzymaniem drukarek 3D. Obecnie działa w nieformalnej grupie "Cumy" ( gdzie współtworzy warsztat otwarty na terenie Stoczni Cesarskiej. Realizuje projekty oparte o przedmioty wykonane przy pomocy druku 3D. Chętnie dzieli się wiedzą. Jest fanem nowych technologii oraz gadżetów elektronicznych, które mogą być użyte w życiu codziennym. Posiada doświadczenie w prowadzeniu szkoleń z zakresu druku 3d oraz narzędzi i procesów w IT. Zawodowo od 14 lat związany z tematyką zapewniania jakości w rożnych obszarach Herman - artysta z wykształcenia, generalista z przeszło 13 letnim stażem, ekspert w teksturowaniu złożonych obiektów 3D na potrzeby filmów i gier, twórca niezliczonych assetów, przedmiotów użytkowych i dziwnych, święcących i piszczących gizm.

jak zrobić projekt do drukarki 3d